Kolory szumu
Czym jest brązowy szum (brown noise)? Jak brzmi i jak go używać do nauki
Brązowy szum (brown noise) to biały szum z mocno ściszonymi wysokimi tonami. Oto co to znaczy, skąd nazwa i jak go ustawić na sesję nauki.
Kolory szumu
Biały, różowy i brązowy szum (white, pink i brown noise) to trzy kolory, o które ludzie spierają się najczęściej. Porównujemy je obok siebie, dorzucamy rzadsze kolory i prosty sposób wyboru.
„Szum” brzmi jak jedna rzecz, ale to całe spektrum, a każdy rodzaj ma swój kolor. Kolor mówi, gdzie siedzi energia: nisko i dudniąco, wysoko i sycząco, albo gdzieś pośrodku.
Biały szum ma tyle samo energii na każdej częstotliwości. Ludzkie ucho jest bardziej czułe na wysokie tony, więc brzmi jasno i syczy, jak rozstrojone radio, mocny wiatrak albo klimatyzator.
Dobry do: zagłuszania głosów i nagłych dźwięków w ruchliwych miejscach, na przykład w biurze typu open space.
Różowy szum traci energię wraz ze wzrostem wysokości dźwięku: każda oktawa wyżej ma połowę mocy tej poniżej. Efekt jest wyważony i łagodniejszy niż biały szum, jak miarowy deszcz albo wiatr w liściach.
Dobry do: nauki, czytania i snu, gdy biały szum wydaje się zbyt ostry. Więcej w tekście różowy szum do spania.
Brązowy szum (brown noise, czasem nazywany czerwonym) opada jeszcze szybciej, więc większość jego energii jest w dole pasma. Brzmi jak głębokie dudnienie, odległy przybój albo wodospad. Nazwa pochodzi od ruchów Browna, a nie od koloru. Pełne wyjaśnienie znajdziesz w tekście Czym jest brązowy szum?.
Dobry do: długich sesji głębokiej pracy i zasypiania. Stał się ulubieńcem społeczności ADHD, choć nie badano go w kontrolowanych badaniach. Więcej w tekście brązowy, różowy czy zielony szum przy ADHD.
Zielony szum skupia się na średnich częstotliwościach, mniej więcej tam, gdzie leży wiele dźwięków natury. To nie jest ścisły termin naukowy, ale powszechnie tak się nazywa miękki, naturalnie brzmiący szum, trochę jak las albo spokojny wodospad.
Dobry do: łagodnego skupienia i spokojnych wieczorów.
Szary szum jest ukształtowany tak, by każda częstotliwość brzmiała równie głośno dla człowieka. Podąża za krzywą słyszenia, więc wydaje się bardziej równomierny niż biały szum, bez ostrej góry.
Dobry do: stałej koncentracji, jeśli masz wrażliwe uszy. Więcej w tekście czym jest szary szum.
Niebieski szum to przeciwieństwo różowego: jego energia rośnie razem z częstotliwością. Fioletowy rośnie jeszcze szybciej. Oba brzmią rześko i lekko, jak drobna mgiełka wody.
Dobre do: krótkich, energicznych sesji pracy albo przebicia się przez niskie buczenie w tle.
| Szum | Brzmi jak | Wypróbuj do |
|---|---|---|
| Biały | Szum radia, wiatrak | Zagłuszania rozmów |
| Różowy | Miarowy deszcz | Nauki, snu |
| Brązowy | Głębokie dudnienie, odległy przybój | Głębokiej pracy, snu |
| Zielony | Las, łagodny wodospad | Łagodnego skupienia |
| Szary | Równomierny, zrównoważony szelest | Wrażliwych uszu |
| Niebieski / fioletowy | Jasna, lekka mgiełka | Krótkich, energicznych sprintów |
Zacznij od tego, co chcesz zagłuszyć. Na głosy i stukot sprawdzi się biały albo szary; niskie buczenie ruchu ulicznego lepiej przykryje brązowy. Potem kieruj się komfortem: dobry szum to taki, o którym zapominasz, że gra. Wypróbuj każdy przez pełny blok Pomodoro i trzymaj głośność na tyle nisko, żeby dało się przy niej rozmawiać.
Solbox ma wszystkie siedem kolorów i osiem tekstur zaprojektowanych do długich sesji, takich jak Bursztynowy dryf, Velvet Noise i Earth Hum. Każdy gra w pętli bez przerwy, ma własną głośność i można go łączyć z deszczem, oceanem albo dźwiękami kawiarni. Zobacz wszystkie na stronie o kolorach szumu.
Nazwy są zapożyczone ze świata światła. Białe światło zawiera wszystkie widzialne barwy po równo, więc szum ze wszystkimi częstotliwościami po równo nazywa się białym. Różowy i brązowy szum są „czerwieńsze”, z większą ilością niskich częstotliwości, a niebieski i fioletowy przechylają się w stronę wysokich.
Jak głębokie, jednostajne dudnienie, podobne do odległego przyboju, mocnego wodospadu słyszanego z daleka albo wnętrza kabiny samolotu.
Nie. Szary szum jest dopasowany tak, by każda częstotliwość brzmiała dla ludzkiego słuchu równie głośno, przez co wydaje się bardziej zrównoważony i mniej ostry niż biały szum.
Wielu osobom łatwiej słucha się różowego szumu podczas długiej nauki, bo jest łagodniejszy w wysokich tonach. Biały szum odrobinę lepiej zagłusza głosy. Wypróbuj każdy przez jeden blok nauki i porównaj.